استاد کلاس نویسندگی میگویدباید هر روز چیزی بنویسی. هر روز حداقل هزار کلمه در موضوعی دلخواه بنویسی صبح به محض بیدار شدن ببین به چه موضوعی فکر میکنی همان را بنویس. میگویم اگر هر روز به محض بیدار شد

اي سنگفرش راه كه شبهاي بي سحر

تك بوسههای پاي مرا نوش كردهای

اي سنگفرش راه كه در تلخي سكوت

آواز گامهاي مرا گوش كردهای

هر رهگذر ز روي تو بگذشت و دور شد

جز من كه سالهاست كنار تو ماندهام

بر روي سنگهاي تو با پاي خسته ... ، آه

عمري بخيره پيكر خود را كشاندهام

اي سنگفرش، هيچ در اين تيره شام ژرف

آواز آشناي كسي را شنيده اي؟

در جستجوي او به كجا تن كشم، دگر

اي سنگفرش، گم شدهام را نديدهای؟

گاهی بعضی کلمات درست وقتی نگرانیها و افسوسها دلت را بیرحمانه زیرورو می کند، از جایی شبیه آسمان، نازل میشوند و مثل مرهمی معجزهگر روی زخمهای روحت مینشیند و حالت را خوب میکند و به یادت میآورد که عشقی که عشق باشد سهم خداست و هیچگاه به دست شیطان نمیرسد و این وسعت بیمرز و انتها به این سادگیها تمام نمیشود. این کلمات به تو یاد میدهد که وقتی درکی از عشق پیدا کردی دیگر نگران فرازونشیب و آغاز و پایان قصهاش نباشی، تو به هدف رسیدهای.

اینجا همان گوشهٔ خلوتی است که هر آدمی بایدداشته باشد تا وقتی از همه چیز و همه جای دنیا خسته میشود بیپناه نماند. اینجا جایی است که میشود و می توان در آن، سر بر زانوی تنهایی گذاشت و زمزمه کرد و سبک ش